พยายามค้นหาข้อมูลทางอินเตอร์เนตว่าหากจะพากระต่ายขึ้นเครื่องบินนั้นต้องทำอย่างไร  แล้วคำตอบก็มีมากมาย จนในที่สุดเลยโทรไปถาม คลังสินค้าภายในประเทศ ของการบินไทย  (นกแอร์ไม่รับกระต่ายจ้า  หมา แมว เท่านั้น)  รู้สึกประทับเจ้าหน้าที่ของการบินไทยมากให้ข้อมูลอย่างดี (บอกเส้นทางคลังสินค้า ตั้งแต่ถนนพระรามสอง เข้ามอเตอร์เวย์ และภายในสุวรรณภูมิ)

การรับขนส่งสัตว์มีชีวิตจะต้องเป็นไปตามระเบียบว่าด้วยการขนส่งสัตว์มีชีวิต ภายใต้เงื่อนไขดังนี้   (ที่มา)

1. สุขภาพของสัตว์จะต้องไม่ป่วยหรือเป็นโรค ต้องได้รับการดูแลระหว่างการขนส่งเป็นอย่างดี และห้ามรับขนส่งสัตว์ที่กำลังท้องแก่

2. กรงที่ใช้ขนส่งสัตว์ต้องเหมาะสมกับชนิดของสัตว์นั้นๆ ต้องสะอาดและกันน้ำ รั่วซึม ตลอดจนง่ายต่อการขนถ่ายพร้อมทั้งติดป้าย “สัตว์มีชีวิต”

3. อาหารที่นำมาเพื่อเลี้ยงดูสัตว์จะต้องรวมอยู่ในน้ำหนักที่ใช้คิดค่าระวางสินค้า

4. การขนส่งสัตว์มีชีวิตจะต้องมีการทำสำรองระวางบรรทุกไว้ล่วงหน้า ตลอดเส้นทางบิน

5. สัตว์มีชีวิตจะนำมารวมกับสินค้าอื่นๆภายใต้ใบตราส่งสินค้าชุดเดียวกันไม่ได้

การเตรียมตัว เริ่มต้นด้วยกรงก่อน ต้องเป็นกรงเหล็กแข็งแรง และมีถาดรองอึและฉี่  มีขวดน้ำสำหรับสัตว์และมีอาหารให้เพียงพอต่อการเดินทาง  ควรเดินทางมาส่งก่อนเครื่องออกอย่างน้อย 2 ชั่วโมง

เมื่อไปถึงอาคารคลังสินค้าภายในประเทศ ให้ติดต่อเจ้าหน้าที่ว่ามาส่งของ (มีเจ้าหน้าที่มาช่วยถือกรงด้วย ^^กระต่ายอยู่ในตะกร้า) หลังจากนั้นก็จัดแจงประกอบกรง ใส่ขวดน้ำและอาหารให้พร้อม นำกรงไปชั่งน้ำหนัก พร้อมกรอกชื่อที่อยู่ผู้ส่งและผู้รับ (ไม่ต้องบอกชื่อสัตว์นะ) นำเอกสารนี้ไปติดต่อที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระเงิน

หลังจากกดบัตรคิว นั่งรอ แล้วยื่นเอกสารให้เจ้าหน้าที่ ทำการกรอกรายละเอียดของสัตว์และเซ็นต์ชื่อ (อ่านก่อนนะจ๊ะ ว่าส่งไปปลายทางถูกเปล่า)  แล้วจ่ายเงิน

เจ้าหน้าที่จะให้บัตรประจำกรงมา แล้วเอาไปผูกที่กรงให้สามารถมองเห็นได้ชัดเจน (ระวังมันกินด้วย ^^”)  ถึงเวลาบอกลา แล้วเจอกันนะ  ฮ่าาา

หลักฐานในการรับส่งสินค้า ซึ่งมีหมายเหตุว่าไม่รับผิดชอบนะ หากสัตว์เกิดเสียชีวิตโดยสาเหตุทางธรรมชาติ ^^

(อัตราค่าธรรมเนียม คิดตามน้ำหนักของสัตว์+กรง  เช่น  10kg แรก 30 บาท/kg   => 10*30 =300 บาท + ค่าธรรมเนียมสนามบินและการขนส่ง 60 บาท)

ณ ปลายทาง ผู้ที่มารับสัตว์ต้องเตรียมบัตรประจำตัวประชาชนมาด้วยนะ

ข้อมูลเพิ่มเติมจากเว็บไซต์ Thai cargo ^^

แผนที่ ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ   (ชิดซ้ายเพื่อไปยังสำนักงานแล้วขึ้นเกือกม้าเพื่อกลับรถ  ขับจนสุดทางบังคับเลี้ยวซ้าย  อาคารจะอยู่ทางซ้ายมือ)

View Larger Map

และเพื่อข้อมูลในการตัดสินใจ  …  ก็เลยมาเล่าให้ฟัง

-ขอบคุณพี่สาว อนุญาตให้น้องเอารถมาขับ-

มาดูรายละเอียดกันก่อน  (ขอบคุณข้อมูลจาก  ลูกodd )
คุณสมบัติ
– อายุ 18 – 65ปี
– มีความสามารถที่จะขับรถได้
สิ่งที่ต้องใช้
– รูปถ่าย 1″ 6 รูป
– สำเนาบัตรประชาชน 2 ชุด
– สำเนาทะเบียนบ้าน
– ใบรับรองแพทย์ว่าไม่เป็นโรคที่เป็นอุปสรรคต่อการขับรถ (ออกไว้ไม่เกิน 1 เดือน)
– เงินค้ำประกัน 2,000 บาท (จะคืนในภายหลัง)
– ค่าเรียน 650 บาท
– ค่าเช่ารถในกรณีไม่ใช้รถส่วนตัว 2,700 บาท

เมื่อลองติดต่อ ตามหมายเลขโทรศัพท์ที่ค้นหาได้  เจ้าหน้าที่แจ้งว่าต้องไปสมัครด้วยตัวเอง(ในวันและเวลาราชการเท่านั้น) พร้อมกับเอกสารด้านบน

และมีการทดสอบเบื้องต้น ซึ่งต้องผ่าน ^^

- ทดสอบตาบอดสี
- ทดสอบรัศมีการมอง ดูว่าสามารถเห็นสัญญาณสีเมื่อมองด้วยหางตาได้หรือไม่
- ทดสอบการกะระยะ คือต้องทำให้แท่งสีขาว สองแท่งที่อยู่คนละระยะกัน มาขนานกันให้มากที่สุด
- ทดสอบปฏิกิริยาการเหยียบเบรก ขณะเหยียบคันเร่งจะเป็นสัญญาณไฟเขียวแล้วจะเปลี่ยนเป็นไฟแดง ให้เปลี่ยนเท้ามาเหยียบเบรกให้เร็วที่สุด (ตื่นเต้นมาก)

หลังจากนั้นจะมีการนัดวันเพื่อมาเรียนทฤษฎีก่อน

ระยะเวลาการเรียน หลักสูตร 13 ช.ม. ประกอบด้วย
– ภาคทฤษฎีว่าด้วย พ.ร.บ.การจราจร กฎหมายจราจรทั่วไป ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรถยนต์และเทคนิคการขับรถเบื้องต้น 3 ช.ม.
– ภาคปฏิบัติ 10 ช.ม. เรียนครั้งละ 2 ช.ม.
สถานที่เรียน กรมการขนส่งทางบก (ตรงข้ามกับจตุจักร) อาคาร 8 (แต่เดินจากถนนพหลโยธินเข้าไปไกลมาก  ตอนไปวันแรกกับเพื่อนถึงกับเหงื่อตก)
จะเลือกเรียน ช่วงเย็น จันทร์ – ศุกร์ หรือ เสาร์ – อาทิตย์  ก็ได้ แล้วแต่จะตกลงกับอาจารย์ผู้สอน

เมื่อเรียนจบ ครูจะนัดให้มาสอบ โดยสอบทุกวันพุธ เวลา 16.00 น.

สอบทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ  ถ้าสอบผ่านจะได้เอกสารเพื่อใช้สำหรับยื่นขอใบอนุญาตขับรถได้เลย  โดยต้องไปติดต่อด้วยตัวเองใน วันเวลาราชการ

อ่อๆ  อย่าลืม ไปยื่นเอกสารเพื่อขอเงินค้ำประกันคืนด้วย  ^^

สอบถามเพิ่มเติม โทร. 02-272-3353

http://www.dlt.go.th/school_driving/index.htm

ความคิดเห็นส่วนตัว  คิดว่าค่าเรียนที่นี่ถูก สนามเรียนขับรถก็ปลอดภัย และมีการกำหนดเส้น ระยะ และช่องทางที่ได้มาตรฐานเหมือนถนนจริง (แต่ซอยในกรุงเทพฯ มันแคบมาก) ทักษะที่เรียนก็จะได้ทั้งการจอด ถอยหลัง และอื่นๆ ที่ควรจะทำได้  อ่อๆ อีกอย่างไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องครูสอน (โดนดุไปครั้งนึง ถึงกับไม่อยากมาเรียน แต่เสียดายเงิน)  โดยส่วนตัวพ่อเคยสอนมาบ้างแล้ว  แต่อยากลองเกียร์ธรรมดาเลยมาเรียน (ซึ่งตอนนี้ก็ไม่ได้ใช้) การบังคับรถเลยไม่เป็นปัญหามาก

หลังจากมีใบอนุญาต ก็กลับไปลองขับที่บ้าน(ต่างจังหวัด)  ไม่นานก็ขับรถในเมืองกรุงได้   มีหลายคนถามว่า ทำไมขับรถในกรุงเทพฯได้  คำตอบ คือ กล้า (อย่างเดียวจริงๆ)  มีประหม่าเล็กน้อย  แรกๆ ก็โดนบีบแตร เพราะเข้าผิดช่อง  สักพักก็จะมั่นใจขึ้น  เสริมนิดนึง สำหรับมือใหม่  อย่าขับให้เร็วนักนะ  เพราะยังไม่มีประสบการณ์ในการบังคับรถตอนฉุกเฉินที่ดีพอ  เจอมาแล้วกับตัว  เกือบจะแหกโค้ง – -  (ผวาจนวันนี้)

-มีใบอนุญาตขับรถเป็นของตัวเองแล้ว (ขาสั่น)-

View Larger Map

เมื่อเช้าตั้งใจจะไปแต่เช้า เพื่อช่วยพี่ QA เครื่อง

(จริงๆเรียกว่าไปเรียนรู้มากกว่า เพราะยังทำอะไรไม่เป็น)

เหตุเกิดตอนที่เอาอุปกรณ์ตัวนึง เข้าไปใส่ (mount) กับเครื่อง  

[อุปกรณ์ที่ว่าต้องใส่เข้ากับส่วนหัว สีน้ำเงินกลมๆ  ล็อกของมันอยู่ตรงส่วนสีเงิน

เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์น้ำหนักเกือบ2 กิโลกรัม  ความสูงของหัวจากพื้น ที่ 0 องศา ก็ประมาณ 2 เมตร]

พอหันหลังกลับมาได้ยินเสียงมันหล่นกระแทกพื้น  ตุ๊บ!!   (หน้าซีด)

[พื้นตรงวงกลมสีขาวเป็นเหล็ก  เสียงเลยดังมาก]

พี่อีกคนที่อยู่ด้วยก็ตกใจ เลยจัดการใส่มันกลับไปอีกครั้ง เพื่อดูว่ามันยังใช้การได้

แล้วมันก็ยังไม่เป็นไร  (รอดตาย)

หลังจากนั้น อาจารย์ก็ทราบเรื่อง (สิ่งที่กลัวที่สุด)

“ตอนนุชใส่นุชได้ยินเสียงแก๊กป่าว  หรือดูว่าไฟมันเขียวรึป่าว”  อ.ถาม

“ไม่ค่ะ ไม่ทันสังเกต”   ตอบตามความจริง  แต่ตอนนั้นมองว่ามันเข้าแล้ว – -

“เนี่ย โชคดีนะที่ไม่มีคนไข้ แล้วก็ไม่ตกใส่ใคร” อ.กล่าว

ไม่มีคำตำหนิ ว่ากล่าวใดๆเลย  แถมอาจารย์ยังยิ้มให้อีก (อึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็ยังรู้สึกผิด)

อาจารย์บอกต่อว่า ครั้งต่อไปให้ระวัง และถือให้เป็นบทเรียน   T___T

ไม่มีพี่คนไหนกล่าวซ้ำเติม หรือตอกย้ำว่ามันคือความผิดมหันต์

ทั้งที่มัน(เกือบ)ใช่ (หลายแสนนะนั่น ถ้ามันพัง)

“เนี่ย เกือบได้ทำงานใช้หนี้เค้าแล้วมั้ยล่ะ   แต่ดีเหมือนกัน อย่างน้อยการงานก็มั่นคงไปอีกหลายปี”  พี่กล่าว

ความผิดพลาดครั้งนี้ ก็เก็บเอาไปเล่าพ่อกับแม่เหมือนกัน  คำพูดไม่ต่างจากอาจารย์มาก

“ใครๆก็ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น  จำไว้ให้ครั้งนี้เป็นบทเรียน อย่าให้มีครั้งต่อไป”

วันนี้เลยกลับห้องมาแบบหงอยๆ พรุ่งนี้คงไม่กล้าจับไอ้ตัวนั้นไปอีกวันนึง

หมายเหตุ : รูปประกอบไม่ใช่ห้องของรพ.  แต่เครื่องหน้าตาแบบเดียวกัน

(ดูจะเป็นเมนูที่ง่าย+กินได้มากที่สุดละ)

เริ่มกันที่วัตถุดิบ  เอ็นไก่  ผงปรุงรส (เคยใช้แค่รสหมู ซึ่งก็ไม่รู้ว่าต่างจากรสไก่ยังไง)

และแป้งทอดกรอบ (แป้งโกกิที่ใครหลายคนรู้จักนั่นแหละ)

ราคาไม่แพงมาก  (0.25กก = 37.50บาท)

มาถึงขั้นตอนการทำ คลุกเคล้าผงปลุกรสกับเอ็นไก่

ผสมแป้งกับน้ำให้เข้ากัน  น้ำไม่เยอะมาก ให้แป้งข้นนิดหน่อย

แป้งก็ไม่ควรจะเยอะเกินไปเพราะอาจจะเป็นเอ็นไก่ชุดแป้งทอดได้

หรือถ้าชอบแป้งใช้แป้งเยอะๆก็ได้     การผสมแป้งนิดหน่อย จะทำให้เอ็นไก่กรอบขึ้น ^^

แล้วเราก็เอาไก่ที่หมักไว้ ผสมกับแป้ง   คลุกเคล้านิดหน่อย

จากนั้นก็นำไปทอด ไฟปานกลาง  ถ้าไฟแรงไปข้างในจะไม่สุก

ใช้สูตรนี้กับปีกไก่บน หรือน่องไก่ ก็อร่อยดี  แต่ตอนหมักอาจจะใช้เวลานานขึ้นหน่อย

และนี่ก็คือจานอร่อย    ง่ายนิดเดียว   ><

ขอบคุณกล้อง @porkypigger จ่ะ

เพราะจะเดินทางกลับบ้านที่กระบี่ และจองตั๋วรถล่วงหน้า (จ่ายเงินครบ)  ไว้ตอน 20.40 น.

แต่ระหว่างการเดินทาง  รถติดมากๆ ไม่ว่าจะด้วยเหตุอะไรก็ตาม

เลยลงรถเมล์ขึ้นแท็กซี่ (รู้งี้ขึ้นแท็กซี่แต่แรกก็ดี)

รีบวิ่งเข้าสายใต้ เพื่อไปเอาตั๋ว  และวิ่งลงไปที่ชานชลา

เย้!!  รถกระบี่ยังอยู่    แต่มันคนละคันกับที่จองไว้   “น้องต้องไปนั่งข้างหน้ากับคนขับนะ”    เฮือกกก

แล้วไอรถคันนี้มันก็ไม่ผ่านหน้าบ้านซะด้วย  ต้องต่อรถมาอีก 40 km เพื่อกลับบ้าน  อ๊ากกกกก  – -

สักประมาณ ห้าทุ่มกว่าๆรถแวะพักแล้วไปเจอคันที่จองไว้  แต่เค้าขายตั๋วนั้นให้กับคนอื่นไปแล้ว

(อะไรฟ่ะ)

ยังโชคดีที่ไม่ต้องต่อรถกลับบ้าน  แต่ได้นั่งด้านหน้าใกล้ชิดคนขับเหมือนเดิม  – -

ในรถมีคนขับอีก 3 คน  (สำรอง 2 คน)  ก็แอบกลัวๆ

นั่งคุยกับพี่คนขับจนถึงตีสาม – -      “อัธยาศัยดีนะเรา”  พี่เค้ากล่าว

ไม่ดีได้ไงล่ะ  ก็กลัวนี่หว่า  รู้หรอกว่าคงไม่ทำอะไร  เลยพยายามทำเนียนคุยด้วยดีๆ

พอกำลังจะนอน  พี่แกก็ถามโน่นนี่มาอีก

ระหว่างทางรถแวะจอดอีกครั้ง  มีถามว่า “จะให้พาไปห้องน้ำมั้ย”   เหอๆ

ปวดฉี่มากแต่ทนไว้ก่อนละกัน

ตอนนี้ก็รอดมาได้   ถึงบ้านปลอดภัยดี ไม่มีใครทำอะไร  ดูๆไปเค้าก็คงเอ็นดูเด็กกากๆ ที่ตกรถ

ระหว่างทางพี่คนขับชี้ให้ดูมีคนเก็บส่วยด้วย (ไม่กล้าใช้คำเจาะจง อิอิ) มันมีจริงด้วยว่ะ – -

เก็บเป็นระยะๆนึกว่าค่าทางด่วน

แต่รถทัวร์ส่วนใหญ่จะไม่ยุ่ง  มักจะเก็บเฉพาะรถบรรทุก

ฮิเมะ (ชื่อนี้ @nuxun ตั้งให้ แปลว่า เจ้าหญิง) เป็นกระต่ายเพศเมีย อายุประมาณ 10 เดือน  น้ำหนัก 1.2 กิโลกรัม   ขนมันสีน้ำตาล แต่ขนที่ท้องสีขาว อิอิ

ก่อนเจอกัน รู้จักฮิเมะผ่านทาง twitter จนวันนึงที่ย้ายมาที่นี่เลยมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับฮิเมะอย่างจริงจัง ^^”

ครั้งแรกที่เจอกันรู้สึก เฉย ซะมากกว่า  แต่ก็มีจุดพลิกผันให้มารักมันเพราะหน้ามันเน่า – - หลังจากพามันไปหาหมอก็เริ่มดูแล + เอาใจใส่มากขึ้น

ปกติแล้วที่นอนของฮิเมะ คือ ระเบียงห้อง  แต่ฮิเมะใช้ฝีมือในการทำลายมุ้งลวดจนเข้ามาอยู่ในห้องได้สำเร็จ  ก็เลยปล่อยให้มันวิ่งเล่นและ นอน ในห้อง – -  (พักหลังๆ มันก็เข้าไปฉี่กับขี้ไว้ในห้องน้ำด้วย )  ฮิเมะชอบพัดลม มันมักจะนอนตรงหน้าพัดลม และในมุมที่สามารถดู SNSD กับ @ploysics ได้ชัดเจน  อาหารโปรดของฮิเมะ คือ ผลไม้และผักเกือบทุกชนิด  รวมถึง กระดาษ สายไฟ และมุ้งลวด – -

ข้าวของหลายอย่างต้องพังไปเพราะฮิเมะ แต่โกรธไม่ลงสักที  มุ้งลวดในห้อง (คนลอดได้ละ)  หูฟัง 4 อัน (ประมาณ 2000) สายลำโพง คีย์บอร์ด เมาส์ สายตู้เย็นที่กัดจนขาด ต้องมานั่งซ่อม  เคยกัดสายพัดลมจนเปลือยแล้วก็ดันไปเหยียบ  (กะเอาชีวิตกันเลย)เลยต้องเก็บสายทุกอย่างให้เรียบร้อย  แล้วก็สมุดกับชีทที่วางไว้บนเตียง    บางครั้งวิ่งเล่นบนเตียงจนต้องเปลี่ยนผ้าปูใหม่  – -

[กันยุงได้ก็แปลกแล้ว - -]

ทุกเย็น ตอนกลับมาห้องจะเปิดประตูระเบียงให้มันเข้ามาวิ่งในห้อง ดูเหมือนจะรอว่าเมื่อไหร่จะมาเปิดสักที  ถ้าไม่ขี้เกียจก็จะล้างระเบียง เช็ดถู  ตามด้วยเอาผลไม้ ไม่ก็ผักให้มันกิน  แต่มีอาหารเม็ดเป็นอาหารหลักอยู่แล้ว

ฮิเมะชอบวิ่งขึ้นเตียง วิ่งบนหมอน – - กระโดดไปมา   โดยเฉพาะตอนเช้าที่คนยังนอนไม่ยอมตื่น มันแทบจะเหยียบหน้ากันเลยทีเดียว  คิดไปเองว่ามันคงจะมาปลุกให้เล่นกับมัน ฮ่าๆๆๆ

ถ้าถามว่ามันฉลาดมั้ย  หากเทียบกับหมา กระต่ายแทบจะไม่สนใจอะไรเลย – - มีบ้างที่มันกำลังแทะกล่อง พอเรียกชื่อ มันก็หยุดทำ  แต่เรียกให้มันมาหา ไม่เคยจะมา  เคยเห็นมันนอนหลับตอนกลางวันแค่ไม่กี่ครั้ง แต่หาวเจอบ่อย  อิอิ  เป็นสัตว์รักสะอาด ทำความสะอาดขนเกือบตลอดเวลา

[ ลอบกัด (ปีนขึ้นไปเอง - -) ]

[ วันที่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ]

“กระต่ายตัวนี้มันโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ยที่มีเจ้าของแบบนี้”  หมอเคยถาม  ฉุกคิดนิดนึง เหมือนเอามันมาขังไว้เลย  มันอยู่แค่ในห้องสี่เหลี่ยมเกือบทุกวัน มีบ้างถ้าว่างก็จะพามันไปวิ่งเล่นที่สนามหญ้า  ฮิเมะอยู่ห้องทุกวัน มันมีความคิดอยากเจอเพื่อนบ้างมั้ย หรืออยู่คนเดียวได้สบายดี – -  ไม่เคยได้ยินมันบ่นเหมือนกัน แหะๆ

ตอนนี้ฮิเมะไม่ได้อยู่ที่ห้องแล้ว เพราะโดนที่หอจับได้ ตอนมันแอบหนีออกไปนอกห้อง – - เลยต้องหอบหญ้าแห้งไปอยู่บ้าน @rtsp คิดถึงมันเหมือนกันนะ แม้ว่าห้องจะดูสะอาดขึ้น ข้าวของก็ไม่ถูกทำลาย  แต่รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป  ครั้งนึงที่ในห้องมีสัตว์สี่เท้าวิ่งไปวิ่งมาก็รู้สึกแปลกดี  ระยะเวลาแค่ 3 เดือน รู้สึกผูกพันกันมันมากมาย  ตอนแรกกลัวมันตาย แต่สุดท้ายอยู่ด้วยกันไม่ได้…เศร้า

อ่านแล้วมีใครอยากเอาฮิเมะไปเลี้ยงบ้าง?  มีคนห้ามไม่ให้เอามันกลับมาเลี้ยงที่ห้อง เพราะจะโดนไล่ออกจากหอถ้าจับได้อีกครั้ง  (แต่อยากเลี้ยงเองมากกว่า  อิอิ )

ถ้าคิดว่ารักกระต่ายมากพอ  ลองถามมาดูนะ  ถ้าไม่ไกลกันเกินไปจะช่วยซื้ออาหาร ผลไม้ ฝากไปให้มัน  ^^

รูปฮิเมะ (เพิ่มเติม)

วันนี้ขอแนะนำ Digital Subtraction Angiography : DSA เป็นการถ่ายภาพเพื่อดูหลอดเลือดในร่างกาย  ซึ่งโดยปกติแล้ว เมื่อทำการฉีดสารทึบรังสี (contrast media) เข้าไปในหลอดเลือดแล้วทำการถ่ายภาพด้วย x-ray จะมีภาพของอวัยวะหรือเนื้อเยื่อรอบๆด้วย เช่น กระดูก  จึงเป็นที่มาของการนำภาพมา ‘subtract’ กัน  เพื่อให้สามารถเห็นภาพหลอดเลือดเพียงอย่างเดียว  ซึ่งเพิ่มความถูกต้อง แม่นยำในการวินิจฉัยโรคมากขึ้น

เทคนิคการถ่ายภาพคือ ทำการถ่ายภาพ 2 ครั้ง คือ ภาพที่ฉีดสารทึบรังสีในหลอดเลือด (live image) และภาพที่ไม่ฉีดสารทึบรังสี (mask) จากนั้นก็นำมาที่ได้มา ‘ลบ’ กัน  ก็จะปรากฏเป็นภาพหลอดเลือดอย่างเดียว

วิธีการตรวจ คือ แพทย์จะทำการเจาะเส้นเลือดบริเวณขาหนีบ (femoral puncture)  จากนั้นก็จะใส่สายสวน (catheter) + guide wire เข้าไปในบริเวณหลอดเลือดที่ต้องการวินิจฉัย  หลังจากนั้นทำการฉีดสารทึบรังสีเข้าไป ระหว่างฉีดก็จะเก็บภาพ ( frames/sec)  ซึ่งทำให้สามารถดูการไหล (flow) ของสารทึบรังสีในหลอดเลือดได้ด้วย

ตัวอย่าง การถ่ายภาพหลอดเลือดในสมอง

ภาพ D เป็นภาพก่อนการ subtract

ตัวอย่างการสร้างภาพ 3 มิิติ (ภาพขวา)

การตรวจด้วยวิธี มีข้อจำกัดที่ ไม่สามารถตรวจได้ในอวัยวะที่มีการเคลื่อนไหว เพราะการนำภาพทั้งสองมาลบกับ ต้องอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน

ดังนั้นในระหว่างการตรวจ ผู้ป่วยจะต้องไม่มีการขยับตัว

]]> http://iamnoot.wordpress.com/2009/07/28/dsa/feed/ 2 iamnoot http://iamnoot.wordpress.com/2009/05/31/i-was-aske/ http://iamnoot.wordpress.com/2009/05/31/i-was-aske/#comments Sun, 31 May 2009 09:30:52 +0000 iamnoot http://iamnoot.wordpress.com/?p=92 ]]> เคยมั้ยที่รู้สึกหงุดหงิดกับคำถามของเพื่อน ไม่ก็การต้องการความช่วยเหลือ?

ไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่บางทีเพียงต้องการให้เพื่อนช่วยเหลือตัวเองก่อน      ไม่ก็ลองค้นคำตอบดู เพราะบางเรื่อง google ก็ตอบคำถามได้จากการค้นหาแค่ครั้งเดียว    หลายครั้งที่ตอบคำถามของเพื่อนด้วยการบอกว่า “google สิ”  แต่ก็ยังโดนด่า ว่าถามแค่นี้ก็ไม่ได้   สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการ ค้นแล้วก็อป link ให้ไป     มีเพื่อนหลายคนชอบถาม link ของเว็บที่ อ. มาใช้เป็น reference ในห้องเรียน  ถ้าถามคนเดียวมันก็คงไม่เป็นไร   หลังจากบอกเพื่อนไปแล้ว  ก็แนะนำต่อว่า  “ที่เรารู้ไม่ใช่เพราะเราจดทันหรอกนะ  แต่จำชื่อเว็บมา แล้วค้นกับ google เอา”

(มันอาจจะมีวิธีที่ดีกว่านี้ ^^”)  พอเอา link เป็น topic ใน msn  ก็จะมีคนเข้ามาถามอีกว่าอะไร  (เปิดดูก่อนสักนิดได้มั้ยคะ -*-)

อีกกรณีนึง คือ เพื่อนขอไฟล์ lecture ที่อัดไว้ในห้องเรียน แล้วมันเป็น .amr  ซึ่งโปรแกรมบางตัวมันเปิดไม่ได้  แน่นอนว่าก็ต้องมีคนมาขอโปรแกรมอีก  ครั้งแรกที่ฟัง  ก็ไปหาใน google อีกเหมือนกันว่า โปรแกรมตัวไหนที่ใช้ได้ – -

ยังมีคำถามอื่นอีกมากมาย  จากที่เมื่อก่อนเคยทำให้มันไปเลย ตอนนี้เปลี่ยนความคิด  กลายเป็น ‘สอนให้ทำ’ แทน  เพราะอาจจะต้องตอบคำถามนี้ไปอีกหลายรอบ

จากความรู้สึกของการรำคาญ กับคำถามของเพื่อน  ทำให้ตัวเองรู้สึก ‘เกรงใจ’ กับการต้องถามหรือขอความช่วยเหลือจากเพื่อนคนอื่นๆ  (แปลกดีคนไหนที่คอยถาม  ก็จะเป็น ‘คนถาม’ ในทุกครั้งๆ )  เมื่ออยู่ในทั้งสองสภาวะ  เลยเข้าใจทั้งคนถาม และคนถูกถาม  ในหลายๆครั้งที่ให้คำตอบเพื่อนได้ มันก็มีความรู้สึกดีๆแฝงอยู่บ้างเหมือนกัน (ถ้าไม่ถูกถามซ้ำซาก)  รู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็ได้แบ่งปัน  หลายครั้งจึงต้องทนรำคาญ มากกว่าการด่าเพื่อนไปตรงๆ   เคยคิดจะปฏิเสธ   แต่ก็ทำไม่ลง เพราะนึกถึงตอนที่ตัวเองการความช่วยเหลือ -0-

ที่มาเล่าไม่ได้ต้องการบอกว่า ‘เรา’ เก่งหรือเป็นคนดีนะ  แต่อยากให้ลองมองทั้ง 2 ด้าน  มุมนึงของคนที่ถามอาจจะกำลังเดือดร้อน  และคนถามเองก็อย่าให้มันบ่อยนักนะคะ  ลองใช้ความสามารถดู การเจออะไรด้วยตัวเองมันน่าดีใจกว่ามีเพื่อนมาบอกซะอีก (~.^)

[กล่องนี่ก็กว้างดีนะ]

ภายในโรงพยาบาลก็ดูสะอาดดี  แต่กลิ่นของสัตว์ในห้องแอร์ทำเอามึนเหมือนกัน  ไหนจะขนที่คงฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศไม่น้อย   เนื่องจากเอา @hime_chan ใส่กล่อง LCD 19”  เลยมีเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาถามว่า ตัวอะไร  แล้วทำไมไม่ใส่กรงมา  – -  ดูสภาพตอนที่พามันไป ใครๆคงเดาได้ว่ารักมันมาก  ^^”

[อย่างที่เห็น น่าสงสาร]

ถึงเวลาที่พบหมอ  เตรียมใจมาก่อนแล้วว่า ต้องโดนด่าแน่ๆ ที่ไม่ดูแลมัน   หมอจัดการตัดขน@hime_chan  แล้วก็พบว่ามีหนอง เพราะผิวหนังมันอักเสบ  จริงๆมันเริ่มจากตาที่อักเสบก่อน  แล้วมีขี้ตา  ขนที่ยาวมากของมันเลยไปเกาะ แล้วบังตามันเอาไว้   หมอทำไปก็ด่าไป  ยืนรับหน้ากัน 3 คน  รู้สึกผิด – -   ตอนนี้รู้สึกรักมันขึ้นเป็นกองเลย  ถ้าตามันบอดคงจะเศร้ากว่านี้  ที่สำคัญตามันเจ็บจนจะหายอยู่ละ  ปล่อยไว้นานเกิน

แม้หมอจะด่า  แต่ก็ดูเอาใจใส่มันดี  เสียค่ารักษาไป 360  เป็นค่ายาซะ 300  – -   ถูกมาก  ตอนแรกนึกว่าเกือบ 1,000

[ยากิน กับ ยาหยอดตา]

บทเรียนครั้งนี้สอนว่า  ถ้าคิดจะเลี้ยงสัตว์อะไรแล้ว  ก็ควรจะดูแลมันดีๆ  เพราะมันคงไม่ได้อยู่กับเราแค่วันสองวันแน่ๆ  พร้อมที่จะทนรำคาญ เช็ดขี้ให้มันได้ทุกวัน  และพร้อมที่จะเตะมันถ้ามันทำลายข้าวของ อิิอิ

สัปดาห์หน้าก็ต้องพามันไปหาหมออีกครั้ง  ไว้จะมาอัพรูป  @hime_chan หลังการรักษา (เหมือนทำศัลยกรรม)

ปล. ค้นพบแล้วว่า@hime_chan  เหมาะกับการตัดเกรียน

[ จับตัดขน]

กลับบ้านก็มีโอกาสได้ไปรดน้ำตากับยาย (ข้างบ้าน) รู้สึกอบอุ่นดี

ในขณะที่บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย  ก็ยังมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น ในพื้นที่เล็กๆแห่งนี้  ^^”

ปีนี้ไม่ได้ออกไปเล่นน้ำที่ไหน  เพราะมันร้อนมาก  รู้สึกว่าโตแล้วเลิกเล่นได้ซะที – -

สงกรานต์ที่คิดว่าสนุกที่สุด คงจะเป็นที่ภูเก็ต (ตอน ม. 5)