พลาดจนได้
วันนี้เป็นที่ 21 ของการเริ่มต้นทำงาน แล้วความผิดพลาดมันก็เกิดขึ้นจนได้ – -”
เมื่อเช้าตั้งใจจะไปแต่เช้า เพื่อช่วยพี่ QA เครื่อง
(จริงๆเรียกว่าไปเรียนรู้มากกว่า เพราะยังทำอะไรไม่เป็น)
เหตุเกิดตอนที่เอาอุปกรณ์ตัวนึง เข้าไปใส่ (mount) กับเครื่อง
[อุปกรณ์ที่ว่าต้องใส่เข้ากับส่วนหัว สีน้ำเงินกลมๆ ล็อกของมันอยู่ตรงส่วนสีเงิน
เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์น้ำหนักเกือบ2 กิโลกรัม ความสูงของหัวจากพื้น ที่ 0 องศา ก็ประมาณ 2 เมตร]
พอหันหลังกลับมาได้ยินเสียงมันหล่นกระแทกพื้น ตุ๊บ!! (หน้าซีด)
[พื้นตรงวงกลมสีขาวเป็นเหล็ก เสียงเลยดังมาก]
พี่อีกคนที่อยู่ด้วยก็ตกใจ เลยจัดการใส่มันกลับไปอีกครั้ง เพื่อดูว่ามันยังใช้การได้
แล้วมันก็ยังไม่เป็นไร (รอดตาย)
หลังจากนั้น อาจารย์ก็ทราบเรื่อง (สิ่งที่กลัวที่สุด)
“ตอนนุชใส่นุชได้ยินเสียงแก๊กป่าว หรือดูว่าไฟมันเขียวรึป่าว” อ.ถาม
“ไม่ค่ะ ไม่ทันสังเกต” ตอบตามความจริง แต่ตอนนั้นมองว่ามันเข้าแล้ว – -
“เนี่ย โชคดีนะที่ไม่มีคนไข้ แล้วก็ไม่ตกใส่ใคร” อ.กล่าว
ไม่มีคำตำหนิ ว่ากล่าวใดๆเลย แถมอาจารย์ยังยิ้มให้อีก (อึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็ยังรู้สึกผิด)
อาจารย์บอกต่อว่า ครั้งต่อไปให้ระวัง และถือให้เป็นบทเรียน T___T
ไม่มีพี่คนไหนกล่าวซ้ำเติม หรือตอกย้ำว่ามันคือความผิดมหันต์
ทั้งที่มัน(เกือบ)ใช่ (หลายแสนนะนั่น ถ้ามันพัง)
“เนี่ย เกือบได้ทำงานใช้หนี้เค้าแล้วมั้ยล่ะ แต่ดีเหมือนกัน อย่างน้อยการงานก็มั่นคงไปอีกหลายปี” พี่กล่าว
ความผิดพลาดครั้งนี้ ก็เก็บเอาไปเล่าพ่อกับแม่เหมือนกัน คำพูดไม่ต่างจากอาจารย์มาก
“ใครๆก็ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น จำไว้ให้ครั้งนี้เป็นบทเรียน อย่าให้มีครั้งต่อไป”
วันนี้เลยกลับห้องมาแบบหงอยๆ พรุ่งนี้คงไม่กล้าจับไอ้ตัวนั้นไปอีกวันนึง
หมายเหตุ : รูปประกอบไม่ใช่ห้องของรพ. แต่เครื่องหน้าตาแบบเดียวกัน
ก็งงๆ ว่าทำไมห้อง Hi-so จัง 555
ตอนที่บอกลุดดังตุ๊บ นึกว่าจะเล่าตอนเก้าอี้หล่นใส่